Postbus 13

Je bent pas echt volwassen als je geen kado’s meer wil voor je verjaardag. Vandaag is die dag gekomen. Ik ben jarig en ik wil geen kado’s. Het kan ook zijn dat de verkoudheid dat ik gevat heb tijdens de kerstdagen me minder toerekeningsvatbaar maakt. Een zogezegd niets-willen-virus.

Een gemiddeld mens staat 2 keer per jaar stil bij de voortgang van zijn leven: met een jaarswisseling en met zijn verjaardag. Gelukkig hoef ik maar eens per jaar te evalueren of de gekozen richting nog aanvaar(d)baar is. En dat is het! Volle goede zin zie ik 2010 tegemoet en het hele decenium wat er aan vasthangt.

2009 sluit ik prima af: Zowel Ed als m’n ma zijn op bezoek geweest, zakelijk doen we het goed. Het kantoor staat nu ook in Guangzhou in de boeken. Postbus13 trekt aan in populariteit en nog veel meer zaken en gebeurtenissen die me blij stemmen.

Iets wat me altijd bij zal blijven en wat mijn geklaag ( ja ook ik zemel af en toe) heeft afgenomen, is een korte documentaire die ik gezien heb op BBC of CNN.
Het ging over Bangladesh. Nou, ik heb er geen weelderige indruk van. Als het net opgebouwd is, wordt het weer plat geregend, weggewaaid of overstroomd. Mensen in golfplaten hutjes, armoe, ziektes en ellende. Mijn beeld werd ook door die documentaire gesterkt. Absoluut GEEN plaats om je te vestigen.
En toch was er een groot probleem met economische vluchtelingen…….Vluchtelingen.Wie wil daar naar toe vluchten?? En daar verschenen ze in beeld, lopend op blote voeten, hopend op beter, op weg in Bangladesh. Burmeesche immigranten.
Dan moet je toch echt op de bodem zitten, als je denkt dat het Paradijs Bangladesh is… Treurig, diep treurig.
En ik was die middag boos geworden, omdat mijn favoriete kleur lipstick uitverkocht was. Treurig diep treurig. Ik klaag over een paar kilo extra die ik heb, omdat mijn leven te goed voor mij is. Treurig diep treurig.
Zo lang ik niet van Burma naar Bangladesh hoef te lopen op zoek naar beter, dan doe ik het niet zo slecht. Geen reden om te klagen.

Prettig 2010 uit Guangzhou,

Petra